در نهان خانه ی جانم گل ياد تو درخشيد.

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم.

پرگوشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم.

ساعتی بر لب آن جوی نشستيم.

من همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام.

يادم آيد تو به من گفتی: از اين عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر اين آب نظر کن!

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی ازين شهر سفر کن!

تو به من سنگ زدی! من نه رميدم نه گسستم.

باز گفتم که تو صيادی و من آهوی دشتم!

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم!

حذر از عشق ندانم. سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم!

يادم آيد که دگر از تو جوابی نشيندم.

پای در دامن اندوه کشيدم.

نگسستم، نرميدم...

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم!

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم!

نه کنی از آن کوچه گذر هم!...

بی تو اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

دلم میخواد مثل غریبه

یه گوشه دنجی بشینم

با خودم تنهای تنها و بی کس

دلم میخواد مثل پرستو

کوچه های غم و ببینم

که دیگه میخوام کوچ کنم بمیرم

دل تنها و غمینم به هوای دل دیگه پر نگیره

تک و تنها و سبکبال دیگه هرگز به هوایی پر نگیره

ضیافت های عاشق را
 خوشا بخشش ، خوشا ایثار
 خوشا پیدا شدن در عشق
 برای گم شدن در یار
چه دریایی میان ماست
 خوشا دیدار ما در خواب
 چه امیدی به این ساحل
 خوشا فریاد زیر آب
 خوشا عشق و
 خوشا خون جگر خوردن
 خوشا مردن
 خوشا از عاشقی مردن
 اگر خوابم اگر بیدار
 اگر مستم اگر هوشیار
 مرا یارای بودن نیست
 تو یاری کن مرا ای یار
 تو ای خاتون خواب من
 من تن خسته را دریاب
 مرا هم خانه کن ، تا صبح
 نوازش کن مرا ، تا خواب
 همیشه خوابتو ددین
 دلیل بودن من بود
 چراغ راه بیداری اگر بود
 از تو روشن بود
 نه از دور و نه از نزدیک
 تو از خواب آمدی ای عشق
 خوشا خودسوزی عاشق
 مرا آتش زدی ای عشق

حبیب

خداوندا اگر داشتن ذلیل داشتنم می کند، ندارم کن

خداوندا اگر کاشتن ، اسیر چیدنم می کند بیکارم کن

اگر اندیشه خیانت به یاران بر سرم افتاد بر سر دارم کن

اگر به لحظه غفلتی افتادم، پیش از سکوت هشیارم کن

اگر رنج بیماران لحظه ای از سرم بیرون رفت ، سخت و بی ترحم بیمارم کن

خداوندا خوارم کن اما مردم آزارم نکن