دهانت را ميبويند
مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را ميپويند
مبادا شعله ای در آن نهان باشد
روزگار غريبيست نازنين
و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه میزنند
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان میدارند
به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبیست نازنین
ان که بر در میکوبد شبا هنگام
به کشتن چراغ امده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
آنک قصابانند بر گذر گاه ها مستقر
با کنده و ساطوری خون آلود
و تبسم را بر لبها جراحی میکنند
و ترانه را بر دهان
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
کباب قناری بر اتش سوسن و یاس
روزگار غریبیست نازنین

                                        احمد شاملو

بر آن فانوس كه ش دستي نيفروخت

بهار منتظر بي مصرف افتاد!

ولي نامد جواب از قريه، نز دشت.

نه مرغ كدخدا برداشت فرياد.

بهار آري بر او نگشود كس در.

كسي تاجي ز گل ننهاد بر سر.

نه مرغ از لانه، نه دود از اجاقي.

گل خودروي بر نامد ز باغي.

نه زن، نه بچه . . . ده خاموش، خاموش.

نه بر پسته شكوفه مي زند جوش.

سگ گله به عوعو در نيامد.

كه شادان يا غمين آهي برآرد.

ز عمق بركه يك دم ناله زد غوك . . .

كه شمع افروزد و بگشايدش در!